اتاق 24 مجموعه ای از اخبار سیاسی، اقتصادی و اتاق بازرگانی ایران

کد: 12001
بروزرسانی: دوشنبه, ۲۳ خرداد ۱۴۰۱ ۲۱:۲۱
دسته: دیدگاه
پرینت
ایمیل

روس هایی که می روند


 

در بحث گسترده تر در مورد جنگ روسیه علیه اوکراین، یک عنصر مهم اما نادیده گرفته شده، خروج روس ها از سرزمین خود است.

اگرچه تعیین مقیاس این پدیده غیرممکن است، اما می‌توان انتظار داشت که جریان خروجی ادامه یابد، به‌ویژه اگر ایالات متحده سیاستی را برای جذب متخصصان بسیار ماهر و حفظ فرار مغزها از روسیه، همانطور که جو بایدن، رئیس‌جمهور پیشنهاد کرده است، دنبال کند.

پس از اینکه ولادیمیر پوتین دیگر حکومت نکرد، دیاسپورای یا مهاجران روسیه می توانند شریکی کلیدی در ساختن روسیه جدید باشند. اما مهاجران نمی توانند روی استقبال گرم در اروپا حساب کنند، جایی که نارضایتی حتی علیه "روس های معمولی" اکنون گسترده است.

مطمئناً، با توجه به اینکه "عملیات نظامی ویژه" پوتین در اوکراین ظاهراً از حمایت بالایی در بین مردم روسیه برخوردار است، این احساس تا حدودی قابل درک است. چنین یافته های نظرسنجی ها را نمی توان نادیده گرفت. اگرچه کرملین تمام قدرت ماشین تبلیغاتی خود را رها کرده است، اما اینطور نیست که ما در دهه 1940 زندگی می کنیم. روس هایی که حقیقت را می خواهند به راحتی می توانند به آن دست یابند. 

با این حال، ما باید بپرسیم که آیا داده های نظرسنجی می تواند وضعیت واقعی افکار عمومی روسیه را نشان دهد، حتی زمانی که توسط مرکز مستقل و بسیار محترم لوادا جمع آوری می شود. در یک دموکراسی، نظرسنجی‌کنندگان از شهروندان می‌خواهند که ترجیحات خود را برای چندین نامزد رتبه‌بندی کنند و نتایج تصویری ساده از جایگاه مردم (با حاشیه خطای کمی) ارائه می‌دهد. اما در مورد نظرسنجی‌هایی که به مردم «انتخاب» بین رقمی با 83 درصد حمایت و هیچ کس دیگری می‌دهند، چه کنیم؟

پاسخ "نه" به معنای قرار دادن خود در خارج از مرزهای عادی است. حتی اگر از پوتین حمایت نکنید، ممکن است نخواهید موضع «متفاوت با دیگران» را بگیرید، چه رسد به نظرسنجی هایی که سؤالات حساس سیاسی می پرسند. با توجه به این پیچیدگی ها، بهترین کاری که می توانیم انجام دهیم این است که فرض کنیم حمایت از پوتین واقعاً گسترده است. اگرچه او مطمئناً توسط 70 تا 80 درصد روس‌ها حمایت نمی‌شود، ممکن است حدود نیمی از او حمایت شوند.

اما حتی اگر درست باشد که تنها 10 تا 20 درصد روس ها با پوتین مخالف هستند، باز هم 14 تا 28 میلیون نفر هستند. چرا آنها را با محکوم کردن گسترده جامعه روسیه بیگانه می کنیم؟ دشمن ساختن این متحدان بالقوه نه منصفانه و نه از نظر سیاسی درست است.

صرف نظر از اینکه روسیه در جنگ پیروز شود یا ببازد، وجود آن متوقف نخواهد شد. بیشتر به این نکته، مشکل این یا آن رهبر روسیه یا «روس‌های معمولی» نیست. مشکل روسیه ناشی از فرهنگ سیاسی شکل گرفته توسط ارتدکس بیزانس و سلطه مغول و اقتصادی مبتنی بر استخراج مواد خام است.

این عوامل همگی بر ضد دموکراسی عمل می کنند. اگر درآمد مردم از منابع طبیعی به دست می‌آید و توسط قدرت‌ها توزیع می‌شود، انتظار چه نوع رژیمی را باید داشت؟ اگر تغییر این مدل امکان پذیر باشد، سال ها طول می کشد و مستلزم فروپاشی دولت، به احتمال زیاد در امتداد خطوط قومی است. همچنین نیاز به ذهنیت جدیدی در اروپای غربی دارد که اغلب در مورد روسیه ساده لوحانه بود.

مهاجران کاندیدای طبیعی برای رهبری این روند خواهند بود، مشروط بر اینکه شرایط خاصی را داشته باشند. در گذشته، کسانی که از روسیه یا اتحاد جماهیر شوروی گریختند، از رژیم بیزار بودند، اما این عقیده را داشتند که روسیه می‌تواند و باید واقعاً بزرگ باشد، که  به این معنی است که اوکراین را نیز شامل می‌شود. حتی مخالفانی مانند الکساندر سولژنیتسین و جوزف برادسکی نیز چنین فکر می کردند. اگر آخرین گروه مهاجران این دیدگاه را داشته باشند، چیزی برای صحبت وجود ندارد. غرب نباید به آنها لطفی کند.

اما بیایید امیدوار باشیم که مهاجران امروزی متفاوت هستند یا می توانند موقعیت خود را تغییر دهند. یک نقطه مرجع جالب، داستان مهاجرت لهستانی پس از سال 1945 است. برای مدت طولانی، لهستانی ها ناامیدانه به موقعیت از دست رفته خود به عنوان یک قدرت منطقه ای چسبیده بودند، و توهماتی را در خود داشتند که لیتوانی، بلاروس و بخش هایی از غرب اوکراین به لهستان تعلق دارند.

آنها خاطرنشان کردند که تا سال 1939، ویلنو (ویلنیوس کنونی، پایتخت لیتوانی) و لوو (شهر لویو فعلی اوکراین) در داخل مرزهای لهستان بودند. و بسیاری از لهستانی ها حتی رویای احیای مشترک المنافع لهستان-لیتوانی را که قبل از تقسیمات 1772-1795 وجود داشت، در سر می پروراندند. حتی امروز، اگر لهستانی ها صادق باشند، اعتراف خواهند کرد که در حالی که بمباران های روسیه در خارکف و کیف را غم انگیز می دانند، اما خطر ساختمان های تاریخی در لویو را بسیار بدتر می دانند.

پس از جنگ جهانی دوم، بیشترین سهم از مهاجران لهستانی به لندن رفتند، اما آنها نسبت به چیزهایی که از دست داده بودند، احساس مالکیت داشتند. بسیاری از ویلنو - لویو  صحبت کردند، همانطور که روس ها هنوز بر "کریمناش" ("کریمه ما") اصرار دارند. هرکسی که می پذیرفت مرز شرقی لهستان بر روی رودخانه باگ قرار دارد، خائن محسوب می شد.

تنها بسیار آهسته جایگزین عاقلانه ای برای این طرز تفکر در پاریس شروع شد، جایی که مرکز کوچکی پیرامون مؤسسه ادبی و مجله فرهنگی یرژی گیدرویچ، شروع به تدوین دکترینی به نام «ULB» کرد که بیان می‌کرد: «لهستان مستقل بدون اوکراین، بلاروس و لیتوانی مستقل وجود نخواهد داشت.

هدف این نبود که یک چشم انداز جهان وطنی با چشمان پرستاره را پیش ببرند. در عوض، ULB در مورد واقع‌گرایی سیاسی بود: اگر لهستانی‌ها به جنگ با ملت‌های بین آلمان و روسیه ادامه می‌دادند، به شکست خود ادامه می‌دادند. تنها با همکاری کشورهای کوچکتر اروپای مرکزی و شرقی می توانند برای استقلال تلاش کنند. این بینش اکنون به‌عنوان پایه‌ی سیاست خارجی لهستان (حتی برای دولت ملی‌گرای کنونی) عمل می‌کند و می‌توان آینده‌ای را تصور کرد که در آن توسط «روس‌های معمولی» پذیرفته شود.



+ 0
مخالفم - 0

 

بازدید: 60

© تمامی حقوق این سایت برای وب سایت اتاق 24 محفوظ است.

طراحی سایت خبرگزاری