مذاکرات سالانه آب و هوای سازمان ملل متحد، که به عنوان کنفرانس (COP) شناخته می شود، به طور سنتی وعده های زیادی را داده است، اما بسیار کم است. COP27 امسال تفاوتی نداشت، و بیشتر ناظران خاطرنشان کردند که حتی از تعهدات در COP26 در گلاسکو عقب نشینی کرد.
آنچه کمتر مورد توجه قرار گرفت این بود که اجلاس در سال 2022 با یک مانع بزرگ دیگر روبرو شد. امسال، بحران آب و هوا تحت الشعاع جنگ اوکراین قرار گرفت که از آغاز تهاجم روسیه در ماه فوریه به عنوان اولویت سیاست خارجی ایالات متحده و اتحادیه اروپا بوده است.
تفاوت بین نحوه واکنش ثروتمندترین کشورهای جهان به جنگ اوکراین و جنگ کربن در کل سیاره ما بدون شک آشکار است.
از آغاز تهاجم روسیه، ایالات متحده و متحدانش در ناتو به اوکراین کمک نظامی به ارزش بیش از 25 میلیارد دلار ارائه کردند، نزدیک به هفت میلیون پناهنده را پذیرفتند و شوکهای اقتصادی شدید ناشی از افزایش قیمت انرژی ناشی از جنگ را با کمال میل جذب کردند.
با وجود رکود جهانی در افق، این کشورها از افزایش مخارج نظامی خود دریغ نکردند. به عنوان مثال، آلمان 100 میلیارد یورو (104 میلیارد دلار) از بودجه سال 2022 خود را برای نیروهای مسلح اختصاص داد و مجلس نمایندگان ایالات متحده نیز رکورد 840 میلیارد دلاری هزینه های نظامی را تصویب کرد.
با این حال، در COP27، همین ثروتمندترین کشورها حتی نتوانستند 100 میلیارد دلار کمک مالی برای آب و هوا را که تا سال 2009 وعده داده شده بود، به آسیب پذیرترین کشورهای جهان در برابر آب و هوا برسانند.
گزارش اخیری نشان میدهد که ثروتمندترین کشورها بین سالهای 2013 تا 2021، 9.45 تریلیون دلار برای ارتش خود هزینه کردهاند، در مقایسه با برآورد 234 میلیارد دلاری برای تامین مالی آب و هوا - به عبارت دیگر آنها 30 برابر برای ارتش بیشتر هزینه کردهاند.
پس از سالها فشار، در COP27، کشورها سرانجام موافقت کردند که یک مکانیسم ضرر و زیان ایجاد کنند تا برای کشورهای فقیر که از تأثیرات شدید آب و هوا رنج میبرند کمک مالی ایجاد کنند، اما تاکنون فقط یک ظرف خالی است. تسریع مسابقه تسلیحاتی که پس از تهاجم روسیه و افزایش تنشهای آمریکا و چین به وجود آمده است، نشان میدهد که پر کردن این ظرف برای اکثر کشورهای ثروتمند در آینده نزدیک اولویت نخواهد بود.
این انتخابهای مخارج نه تنها به این دلیل اهمیت دارند که منابع را از اقدامات اقلیمی مورد نیاز فوری منحرف میکنند، بلکه به این دلیل که هر دلاری که برای ارتش هزینه میشود، بحران آب و هوا را بدتر میکند.
بیشتر هزینه های نظامی جهان صرف خرید تجهیزات و وسایل نقلیه ای می شود که از بدترین متخلفان در مورد انتشار کربن هستند. به عنوان مثال، تنها در سال 2022، 475 جت جنگنده جدید F-35 که در هر ساعت پرواز از 5600 لیتر (1480 گالن) نفت استفاده می کنند، سفارش داده شده است. این هواپیماهای پر سوخت می توانند تا 30 سال آینده پرواز کنند.
با شروع جنگ، انتشار گازهای گلخانه ای حتی بیشتر می شود. دولت اوکراین در COP27 تحقیقاتی را ارائه کرد که نشان میدهد هشت ماه اول جنگ منجر به انتشار 33 میلیون تن گازهای گلخانهای شده است که معادل افزودن 16 میلیون خودرو به جادههای بریتانیا برای دو سال است.
روسای ارتش ایالات متحده و بریتانیا استدلال می کنند که آنها متعهد به کاهش انتشار گازهای گلخانه ای نظامی هستند، اما برنامه های آنها تا کنون مبهم و غیرقانع کننده باقی مانده است.
افزودن پنل های خورشیدی به یک پایگاه نظامی آسان است، اما برای مقابله با چالش اصلی که مصرف سوخت فسیلی توسط جت ها، کشتی ها و تانک های نظامی است، کاری انجام نمی دهد. در حال حاضر، هیچ سوخت جایگزین و سبزی وجود ندارد که بتوان آن را در مقیاس مورد نیاز و بدون ایجاد پیامدهای اجتماعی و زیست محیطی غیرقابل قبول، مانند افزایش جنگل زدایی و خلع ید از مردم بومی، تولید کرد.
حقیقت ناراحت کننده این است که هیچ راهی برای اطمینان از قابل سکونت ماندن سیاره ما در دراز مدت و در عین حال افزایش هزینه های نظامی وجود ندارد. در بحبوحه جنگ شدید و وحشیانه در اوکراین، این واقعیت به راحتی از بین می رود زیرا دولت ها می توانند هرگونه افزایش هزینه های نظامی را برای مقابله با "تهدیدهای" فوری جدید توجیه کنند.
علاوه بر این، هزینههای نظامی بسیاری از کشورهای ثروتمند در حال حاضر نسبت به هر گونه تهدید واقعی یا تصوری نامتناسب است. به عنوان مثال، کشورهای عضو ناتو در حال حاضر 17 برابر بیشتر از روسیه برای ارتش هزینه می کنند. ایالات متحده بیش از مجموع نه کشور بعدی برای ارتش خود هزینه می کند.
در همین حال، جهان یک پنجره کوچکتر برای مقابله با تغییرات آب و هوایی دارد - مبرم ترین تهدید برای آینده جمعی ما.
هیئت بین دولتی تغییرات آب و هوایی می گوید که جهان باید تا سال 2030 انتشار گازهای گلخانه ای را 45 درصد کاهش دهد تا شانسی برای حفظ میانگین دمای جهانی کمتر از 1.5 درجه سانتیگراد (2.7 درجه فارنهایت) داشته باشد و شروع یک مسابقه تسلیحاتی سریع بدترین مسیری است که قدرتمندترین کشورهای جهان می توانند طی کنند.
این امر پول و توجه را از اقدامات اضطراری آب و هوایی منحرف میکند، انتشار گازهای گلخانهای را افزایش میدهد و در زمان افزایش بیثباتی آب و هوا به درگیریها دامن میزند.
تغییرات آب و هوایی می تواند درس مهمی در مورد امنیت به ما بیاموزد. انتشار کربن مرزها را نمی شناسد. برای هیچ کشوری امکان پذیر نیست که با استفاده از تانک یا جت های جنگنده از خود در برابر اثرات تغییرات آب و هوایی محافظت کند. تنها راه مقابله با وضعیت اضطراری آب و هوا از طریق همکاری جهانی است. غیرنظامی کردن و صلح بهترین و شاید تنها راه برای اطمینان از این است که بشریت ظرفیت و انعطاف پذیری برای پاسخ به این بحران را دارد.
تنها در صورتی که رهبران جهان تشخیص دهند که اتحاد برای مقابله با تهدید گرمایش جهانی مهمتر از هر استراتژی امپریالیستی یا منافع محدود اقتصادی است، ممکن است فرصتی برای جلوگیری از فاجعه آب و هوایی داشته باشیم. یک ملت امن در نهایت به یک سیاره امن بستگی دارد.
