جنگی که اسرائیل در نوار غزه به راه انداخت، بازارها را مجبور کرد شکلی متفاوت از معمول به خود بگیرند و گروه جدیدی از تاجران را نیز به وجود آورد.
باکاهش یا کمبود کالاها در بازارهای مرکزی و جنوبی نوار غزه، اکثر فروشگاه ها درهای خود را بستند. اما جنبش بازار که پوچی را به رسمیت نمی شناسد، تجار جدیدی را جایگزین تجار سنتی کرد که در پیاده روها گسترده شده و خیابان ها را پر کردند و کالاهای آسانی را که از راه های مختلف به دست آوردند عرضه می کنند.
صدها هزار آواره پس از اینکه اسرائیل آنها را مجبور به ترک خانه های خود در شمال نوار غزه کرد، سرگردان شدند و به رشد بازارها شتاب زیادی بخشیدند. این افراد در خیابان ها پرسه می زنند و به دنبال آنچه می توانند معیشت شان را تامین کند و نیازهای خانواده های بی خانمان خود را در مراکز سرپناه برآورده نماید، هستند.
اول نان
جست‌وجوی نان یا آرد «خوب» بزرگترین دغدغه ساکنان است. بازارها در حال حاضر به آرد توزیع شده توسط آژانس امداد و کار سازمان ملل برای آوارگان فلسطینی (UNRWA) به مردم وابسته است، زیرا بسیاری پس از دریافت آن، آن را می فروشند تا پولی برای خرید سایر لوازم به دست آورند.
ابوعمر دواس برای رفع نیاز مردم به نان در پی پختن آن با هیزم است. صحنه پخت و پز ابوعمر روی آتش هیزم رایج نیست، زیرا نانوایان قبل از جنگ از گاز برای تولید نان استفاده می کردند. او در حالی که مشغول بسته بندی نان های تازه بود، با صف مشتریانی روبرو شد که برای خرید صف کشیده بودند. ابوعمر به الجزیره گفت: پیدا کردن آرد برای ما بسیار دشوار است و فقط دو کیسه از آن باقی مانده است و سپس می بندم و فروش را متوقف می کنم.
هیزم یک کالای قدیمی و جدید است
دیدن هیزم فروشان در بازارها آشنا شده است. پس از گذشت بیش از 45 روز از جنگ، تمام ذخایر گاز تمام شده است و ساکنان چاره ای جز بازگشت به پخت روی چوب مانند اجدادشان ندارند. زکریا برکه بر روی یک گاری الاغی، مقداری هیزم جمع آوری کرد تا در بازار اصلی دیرالبلاح بفروشد.
زکریا به الجزیره می گوید: ما هیزم را کیلویی می فروشیم. من هیزم را کیلویی یک شیکل می خرم و آن را به دو شیکل می فروشم.
وی افزود: این یک حرفه جدید است. همه هیزم، کاغذ و حتی پلاستیک جمع آوری می کنند. همه چیز قابل اشتعال است و برای پخت و پز استفاده می شود. مردم می خواهند زنده بمانند.
بیسکویت به جای نان
فروشندگان بیسکویت، به ویژه آنهایی که با خمیر خرما پر شده اند، در تمام بازارهای مرکز و جنوب نوار غزه گسترده هستند، جایی که ساکنان آن را اولین جایگزین برای نبود نان می دانند. در حالی که مرد جوان سناد سعد مشغول چیدن تکه های بیسکویت بود، به الجزیره گفت: مردم آنها را به جای نان می خورند. کیسه آرد نایاب شده است، بنابراین مردم به دنبال این نوع بیسکویت هستند.
وی افزود: یک کارتن از آن به قیمت 31 شیکل می خرم و به قیمت 35 شیکل می فروشم و حدود 4 مثقال درآمد دارم.
در چند متری سناد، محمد ابوسماحه در میان تقاضای بسیار زیاد مشتریان، نوع دیگری از بیسکویت پر از شکلات را می فروخت.
محمد ابو سماحه در مصاحبه خود با الجزیره اظهار داشت که راز تقاضای شهروندان برای بیسکویت جایگزینی برای نان است و مانند زمان های عادی ربطی به جستجوی «تجمل» ندارد.
آویشن یک شرط برنده است
به نظر می رسد با توجه به تقاضای زیاد مشتریان، شرط بندی مرد جوان ابراهیم آل کحلوت بر روی کالای «آویشن» درست بوده است.
او به الجزیره گفت: من آویشن را انتخاب کردم زیرا به دلیل کمبود غذا مورد نیاز مردم است. مردم آن را با نان پر می کنند و می خورند.
او می افزاید که دارای دیپلم چند رسانه ای است و قبلاً در تجارت کار نکرده است و می افزاید: من اینجا کار می کنم زیرا خانواده ام برای زندگی به پول نیاز دارند، به خصوص که در خانه مهمانانی داریم که از مناطق دیگر آواره شده اند. این نیازهای خانه را افزایش می دهد.
السقا نمرده است
اگرچه صحنه آب فروشان در غزه تازگی ندارد، اما فروش بطری های آب معدنی در پیاده روها کاملاً جدید است.
این بطری ها که به عنوان بخشی از کمک ها وارد غزه شده بودند، برای فروش در بازارها راه پیدا کردند.
با وجود قیمت های بالای آنها، شهروندان به دلیل بحران بزرگ آب آشامیدنی که این بخش شاهد آن است، با خرید آنها موافقت می کنند.
صبح می گوید من یک کارتن (ده بطری) 18 شیکل می خرم و 20 شیکل می فروشم.
غزه به دلیل قطع برق و کاهش سوخت مورد نیاز برای راه اندازی چاه های زیرزمینی و تاسیسات نمک زدایی، با بحران بزرگ آب آشامیدنی مواجه است.
صبح خاطرنشان می کند که او از شهر بیت لاهیه در شمال نوار غزه آواره شده و برای امرار معاش و تأمین معاش خانواده به تجارت آب روی آورده است.
بازار باله در حال رونق است
شاید بسیاری از فلسطینی‌ها قبلاً از ورود به فروشگاه‌های لباس‌های مستعمل موسوم به «باله» خجالت می‌کشیدند، اما شرایط سختی که اکنون در آن زندگی می‌کنند باعث شده است که سد کمرویی را بشکنند.
در یکی از پیاده روهای بازار دیرالبلاح، زنان زیادی در حال ورق زدن انبوهی از لباس های مستعمل بودند و به دنبال آنچه نیاز داشتند می گشتند.
آوارگان می گویند که مجبور شده اند بدون آوردن لباس کافی خانه های خود را ترک کنند، علاوه بر این که شروع فصل زمستان مشکلات آنها را تشدید کرده است.
فروشنده، یاسر الغرابلی، از محله شجاعیه در غزه، گفت که این لباس های مستعمل را از شهر رفح خریده است.
او به الجزیره گقت: من اساساً یک خیاط هستم، نه تاجر، اما در حال حاضر در تجارت کار می کنم تا برای خانواده آواره ام در اینجا پول تهیه کنم و افزود: این قطعه را فقط به قیمت نیم شیکل می فروشم.
جنگ بدون قهوه
دیدن دستگاه برشته کردن قهوه در یکی از خیابان های منشعب از بازار دیرالبلاح، پس از آنکه از هفته های اول جنگ تقریباً به طور کامل نایاب شده بود، عجیب بود.
صاحب آن سعید زیاد در مورد چگونگی تهیه گاز لازم برای کارکرد دستگاه و برشته کردن قهوه می گوید، او ریسک تبدیل آن را برای کار روی آتش هیزم به جای گاز پذیرفت.
ماجراجویی سعید به نتیجه نرسید، زیرا این امر منجر به خرابی دستگاهی شد که او قبلاً به قیمت 18 هزار مثقال خریداری کرده بود.
سعید علیرغم از کار انداختن دستگاه، به قول خودش از این کار پشیمان نمی‌شود و با کنایه به زبان گفتاری می‌گوید: پشیمان نیست، بگذار مردم زندگی کنند و قهوه بنوشند... جنگ و کمبود، چطور؟!
اگرچه سعید قهوه را در اختیار مردم قرار می دهد، اما به دلیل هزینه بالای تولید، قیمت آن بیش از دو برابر شده است.
